Krzysztof Pigoń, ur. 2 listopada 1925 w Wilnie, zm. 5 lutego 2001 we Wrocławiu.
Syn Stanisława Pigonia, historyka literatury polskiej, profesora uniwersytetów w Wilnie i Krakowie. Po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim (1945–1948) rozpoczął pracę w Katedrze Chemii Fizycznej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu; z katedrą tą (potem Instytutem Chemii Organicznej i Fizycznej) związany do przejścia na emeryturę w 1986 (doktorat 1956, habilitacja 1962, profesura 1970). Jeden z twórców wrocławskiej szkoły fizykochemii ciała stałego, autor kilkudziesięciu prac naukowych, m.in. wielokrotnie wznawianego podręcznika Chemia fizyczna (ze Zdzisławem Ruziewiczem). Przedstawiciel Politechniki Wrocławskiej w Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego I kadencji (1982–1985). Był członkiem-założycielem Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk (1981).
Związany z opozycją demokratyczną w latach 70. Członek NSZZ „Solidarność” od 1980 do 1992 (wystąpił w proteście przeciw polityce związku, zwłaszcza oskarżeniom formułowanym podczas zjazdu w czerwcu 1992). Uczestnik strajku na Politechnice Wrocławskiej po wprowadzeniu stanu wojennego, potem w strukturach podziemnych związku. Współpracował z „Biuletynem Informacyjnym Politechniki Wrocławskiej”. Od 1985 uczestniczył w pracach Społecznego Komitetu Nauki, m.in. jako delegat ośrodka wrocławskiego na zebrania Społecznego Komitetu Nauki w Warszawie.
Odznaczenia solidarnościowe
Medal „Solidarności” – 2005