Ryszard Wroczyński, s. Jerzego, ur.17 maja 1947, zm. 1.10.2011 Członek Regionalnego Komitetu Strajkowego, jeden z twórców wrocławskiego Radia „Solidarność”.
Jest członkiem „Solidarności” od chwili jej powstania. W Zakładzie Radiokomunikacji Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Politechniki Wrocławskiej gdzie pracował był skarbnikiem, zajmował się kolportażem bibuły i wydawnictw.
W okresie stanu wojennego aktywnie uczestniczył w działalności podziemnej, zwłaszcza, wykorzystując swoją wiedzę zawodową.
Wczesną wiosną 1982 roku współuczestniczył w przygotowaniu sprzętu i jego zainstalowaniu na dachu remontowanego budynku Akademii Medycznej przy ul. Mikulicza-Radeckiego w eksperymentalnej emisji na zakresie fal krótkich, przygotowanej przez późniejszych działaczy Solidarności Walczącej.
Od wiosny 1982 roku współtworzył w RKS Radio „Solidarność” Dolny Śląsk. Został współpracownikiem Jerzego Webera (pseudonim Emil) – członka RKS-u, któremu powierzono zorganizowanie podziemnego radia. Zajął się konstruowaniem, wykonywaniem i uruchamianiem nadajników radiofonicznych UKF FM oraz radiofonicznych anten nadawczych dla potrzeb RKS, współpracując bardzo blisko z Ryszardem Wojtasikiem (pseudonim Józek) i Andrzejem Giszterem.
Montował pierwszy nadajnik we Wrocławiu – był to początek sierpnia 1982 roku na wzgórzu przy ul. Legnickiej obok stacji Wrocław-Mikołajów. Niestety w trudnych terenowych warunkach od nadajnika odłączył się magnetofon i emitowana była tylko fala nośna. Po trzech godzinach Weber i Wroczyński zdjęli sprzęt, który następnie był wykorzystany w jednej z późniejszych emisji.
W eterze Radio „Solidarność” pojawiło się 29 sierpnia 1982 roku na dwa dni przed zapowiedzianą we Wrocławiu na 31 sierpnia wielką manifestacją. Audycja emitowana była z czterech nadajników rozmieszczonych na terenie miasta. Następnie audycje były nadawane dość regularnie co miesiąc i z okazji ważnych wydarzeń (aresztowania Władysława Frasyniuka, Piotra Bednarza, przygotowanie do manifestacji w listopadzie 1982 roku, Święta Bożego Narodzenia 1982). Przyjęto zasadę, że nadajniki będą wykorzystywane tylko jednokrotnie aby nie narażać instalatorów chociaż przyjęta taktyka (za każdym razem inne rozmieszczenie nadajników i kierunków emisji, powodowała ogromne trudności w ich namierzeniu przez SB i kilka nadajników udało się zdjąć i wykorzystać powtórnie. Pierwszy nadajnik udało się SB zlokalizować i zdjąć z domu mieszkalnego przy ul. Buskiej jesienią 1982 roku.
W pierwszym okresie działalności radia RKS nadajniki składano i strojono w domu Ryszarda Wroczyńskiego, który używał pseudonimu Wojtek. Od niego były rozwożone i rozmieszczane głównie we Wrocławiu. Przyjeżdżali do niego m.in. ludzie z Dzierżoniowa, Legnicy, Głogowa po gotowy sprzęt i instruktaż. Następnie produkcję i uruchamianie nadajników przeniesiono do warsztatu elektronicznego Piotra Podolskiego w Księginicach koło Trzebnicy. W warsztacie u Piotra spotykała się i pracowała grupa radiowa (Wojtasik, Giszter, Skrobotowicz, Wroczyński i oczywiście Podolski). Była to trudna praca, w ciągłym zagrożeniu, po nocach i w gumowych rękawiczkach, żeby nie zostawiać odcisków palców. Dla każdej audycji opracowywana była osobna taktyka rozmieszczenia nadajników i wykonywane odpowiednie anteny. Ustawianiem gotowych nadajników i anten zajmowała się grupa kierowana przez Zygmunta Pelca.
Grupa radiowa zajmowała się także przygotowaniem odbiorników do nasłuchu łączności milicji i SB. Odbiorniki te wykorzystywano do nasłuchu podczas manifestacji i akcji opozycji. Z czasem powstała dość regularna sieć do ciągłego monitoringu tych pasm. Podjęto także częściowo udane próby transmisji i rejestracji z sal sądowych podczas procesów działaczy opozycyjnych.
Radio „Solidarność” ograniczyło działalność pod koniec 1985 roku. W szczytowym okresie wrocławski RKS dysponował zapasem około 100 sztuk nadajników. Ryszard Wroczyński uważa, że ta działalność była znaczącym sukcesem podziemnej „Solidarności’.
Delegat NSZZ „Solidarność”” do Ogólnopolskiej Komisji Porozumiewawczej Nauki i na Zjazd Krajowej Sekcji Nauki w kadencji: 1989-1990; 1990-1995; 1995-1998.
Członek Prezydium ds. zatrudnienia, płac i interwencji w kadencji: 1989-1991; 1991-1995.
Wiceprzewodniczący w kadencji 1995-1998.
Przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”” w kadencji: 1998-2002, 2002-2006, 2006-2010, ‚2010-01.10.2011’.
Członek Komisji Zakładowej w kadencji: 1989-1991; 1991-1995; 1995-1998, 1998-2002, 2002-2006, 2006-2010, ‚2010-01.10.2011’.
Delegat na Walne Zebranie Delegatów Regionu Dolny Śląsk w kadencji: 1992-1995; 1995-1998, 1998-2002, 2002-2006, 2006-2010, ‚2010-01.10.2011’.
Delegat na Zjazd Krajowy NSZZ „Solidarność”” w kadencji: 1998-2002, 2002-2006.
W 1999 roku został laureatem Nagrody Przewodniczącego Zarządu Regionu NSZZ „S” Dolny Śląsk za pełną poświęcenia i wytrwałości pracę dla Związku.
Nauczyciel akademicki Instytutu Telekomunikacji i Akustyki Politechniki Wrocławskiej. Od wielu lat uczestniczy aktywnie w pracach Rady Instytutu Telekomunikacji, Teleinformatyki i Akustyki, Rady Wydziału Elektroniki i Senatu Politechniki Wrocławskiej.
Odznaczenia państwowe
Srebrny Krzyż Zasługi – 2000
Złoty Krzyż Zasługi – 2009
Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2010
Krzyż Wolności i Solidarności – 2017
Odznaczenia solidarnościowe
Nagrody Przewodniczącego Zarządu Regionu NSZZ „S” – 1999
Medal „Solidarności” – 2005
Medal Dolnośląskiej Solidarności „Zawsze Solidarni” – 2005
Medal Zjazdu Krajowego „Zasłużony dla NSZZ Solidarność” – 2009
Medal Dolnośląskiej Solidarności „Niezłomni” – 2011 (pośmiertnie)