Marek Paweł Muszyński ur. 23 stycznia 1947 w Lublinie. Absolwent Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego na Uniwersytecie Wrocławskim. Studia ukończył w 1971 roku – specjalność fizyka jądrowa.
1971-1972 – asystent naukowo-techniczny – pracownik naukowy w Instytucie Fizyki Technicznej w PWr.
1972-1978 – inżynier w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Elektroniki Próżniowej oddział we Wrocławiu. Wielokrotnie zmieniano nazwę. W 1978 roku Przemysłowy Instytut Telekomunikacji przyłączono do Politechniki Wrocławskiej.
1978-1982 – starszy asystent Instytutu Technologii Elektronowej PWr.
W 1982 roku po ukazaniu się listu gończego został wyrzucony z PWr.
Po wyjściu z podziemia nie mógł otrzymać pracy.
1986-1988 zatrudniony w Spółdzielni Usług Wysokościowych Taternik we Wrocławiu.
Pod koniec 1988 roku ponownie przyjęty na PWr. na stanowisko starszego wykładowcy w Instytucie Technologii Elektronowej – zmiana nazwy na Instytut Techniki Mikrosystemów. W 2002 roku powstał Wydział Elektroniki Mikrosystemów i Fotoniki (W-12) Politechniki Wrocławskiej. Wydział został powołany w wyniku wydzielenia Instytutu Techniki Mikrosystemów (dawniej: Instytut Technologii Elektronowej) z Wydziału Elektroniki.
W 2009 roku przeszedł na emeryturę.
Brał udział w wydarzeniach Marca 1968, po których został aresztowany i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Za pisanie ulotek – objęty art. 23 Małego Kodeksu Karnego, który przewidywał w okresie odbudowy państwa polskiego kary od 3 lat do kary śmierci. Na szczęście sąd zmienił kwalifikację czynu, dostał wyrok w zawieszeniu i bez wcielenia do wojska mógł wrócić na uczelnię, gdzie rektorem był prof. Jahn, który zapewniał, że póki on pełni tę funkcję, żadnemu studentowi włos z głowy nie spadnie. Słowa dotrzymał, wielu studentów wybronił przed sądem, ale jego słowo działało krótko, bo szybko przestał być rektorem.
W 1980 wstąpił do „”Solidarności””. Po 13.XII.1981 przewodniczący Komitetu Strajkowego – strajku okupacyjnego na Politechnice Wrocławskiej, po pacyfikacji PWr. w nocy z 14/15.XII.1981 przez ZOMO działacz struktur podziemnych „Solidarności”.
Od 1982 szef komórki informacji RKS Dolny Śląsk.
26.V.1983 został jednogłośnie wybrany czwartym przewodniczącym RKS funkcjonującym publicznie pod pseudonimem „Witold” ; członek TKK.
15.IV.1987 gdy zgodnie ze statutem Związku upłynęła druga 2-letnia kadencja, Marek zrezygnował z przewodniczenia RKS, pozostając jego jedynym znanym z nazwiska członkiem i rzecznikiem prasowym (do 1990 r.)
Od X.1986 kilkakrotnie zatrzymywany przez SB, trzykrotnie karany grzywnami przez Kolegium ds. Wykroczeń.
2.III.1990 na forum II WZD Regionu Dolny Śląsk ogłosił zakończenie działalności RKS bez ujawniania jego składu osobowego; w ostatnim numerze pisma podziemnego „Z dnia na dzień” złożył w imieniu RKS szczegółowe, unikatowe w skali kraju sprawozdanie finansowe z jego działalności w okresie od 1.VI.1983 do 3.IV.1990.
Wiceprzewodniczący Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” przy PWr.
Wiceprzewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”” w Politechnice Wrocławskiej w 1980 roku oraz w latach 1998-2014.
Delegat na Zakładowe Zebranie Delegatów w latach 1980-1981 oraz w latach 1995-2018;
Delegat na Walne Zebranie Delegatów Regionu Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność”” w 1981 roku, 1994 oraz w latach 1995-2018;
Delegat na Krajowy Zjazd Delegatów w latach 1995-2018.
Doradca Przewodniczącego KZ NSZZ „S” w PWr. w kadencji 2014-2018
Poseł na Sejm w kadencji 1991-1993 z ramienia „Solidarności”. Pracował w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej.
Poseł na Sejm w kadencji 2001-2005 (członek Klubu Prawa i Sprawiedliwość) – wiceprzewodniczący Komisji Obrony Narodowej i członek Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych.
Dwukrotnie zrezygnował z osobistych ambicji naukowych, poświęcając możliwość zrobienia doktoratu i dalszej kariery naukowej: w 1982 roku – decydując się na służbę w konspiracji narodowi polskiemu i stając na czele podziemnych struktur „S” oraz 1991 roku wyrażając zgodę na kandydowanie do Sejmu gdy zleciła mu to „Solidarność”.
Medal „Solidarności” PWr. (2005), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006), Medal Zjazdu Krajowego „Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” (2009), Medal Dolnośląskiej Solidarności „Zawsze Solidarni” (2010),Honorowy Krzyż Solidarności Walczącej (2010 ), Gwiazda Krzyża Tibi Mater Polonia (2014),
Odznaczenia państwowe
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – 2006
Krzyż Wolności i Solidarności – 2017
Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2017
Odznaczenia solidarnościowe
Medal „Solidarności” – 2005
Medal Krajowego Zjazdu Delegatów „Zasłużony dla NSZZ Solidarność” – 2009
Medal Dolnośląskiej Solidarności „Zawsze Solidarni” – 2010
Honorowy Krzyż Solidarności Walczącej – 2010
Medal Dolnośląskiej Solidarności „Niezłomni” – 2018